Verhaal van Cor

'Onder elke tekening zet ik mijn kenteken'

Cor van Sterkenburg (82) tekent niet meer zoveel als vroeger. ‘Ik ben geen 18 meer, maar het is wel één van de weinige dingen die ik nog goed kan.’ Zijn werk hangt aan de muren van zijn zitslaapkamer in Veenendaal. ‘Natuurlijk maak ik wel eens een fout, maar dat vang ik met een andere kleur op. En als ik met potlood heb gewerkt, gum ik het uit.’

Aan zijn eigen tafel in woonvoorziening Dragonder wijst Cor naar een kleurplaat: ‘Kijk, dit is Veenendaal Centrum. Onder elke tekening zet ik mijn kenteken’, zijn handtekening. Aan de wanden prijken eigen tekeningen van stadse taferelen en kleurrijke mandala’s, tussen de foto’s van zijn vrouw, zoon en dochter. ‘Mijn vrouw Annie komt elke dag op bezoek. We zijn 57 jaar getrouwd.’

‘'Onder elke tekening zet ik mijn kenteken'’


Streng zijn
Cor vertelt dat niet alles meer even helder is in zijn hoofd. Maar als het over vroeger gaat, komen de verhalen vanzelf. ‘Ik heb 35 jaar bij Stenman hang- en sluitwerk gewerkt. De tijd die overbleef, besteedde ik als rijinstructeur. Het is leuk wanneer iemand behoorlijk kan rijden, terwijl hij dat aanvankelijk niet kon. Ik moest wel streng zijn, anders haalden ze het examen niet.’ Eén van zijn kasten staat vol met miniatuurauto’s, vrachtwagens en bussen. Cor: ‘Ik heb zelf alle rijbewijzen gehaald. Zo’n Kever heb ik ook gehad.’

Enige man
Cor woont heel tevreden in Dragonder. ‘Ik kom niets tekort. De dames die hier werken, kunnen allemaal koken. Ik kan niet meer zo goed lopen, dus komen ze vaak naar me toe en vragen dan of ze iets voor me kunnen doen. En het zijn net monteurs: ze kunnen alles maken!’ Cor is de enige man in Dragonder, maar heeft daar geen enkele moeite mee. ‘Als je normaal met elkaar omgaat, is het toch goed?’

Bron: Voor elkaar, met Charim (okt, 2018)
Auteur: Petra van Leeuwen/fotograaf: Lode Greven